میلاد امام زمان

بيا كه بى تو...

بيا كه بى‏تو نه سحر را لطافتى است و نه صبح را صداقتى؛ كه سحر به شبنم لطف تو بيدار مى‏شود و صبح به سلام تو از جا بر مى‏خيزد.

بيا كه بى‏تو آينه‏ها، زنگار غربت گرفته‏اند و قطار آشنايى‏ها، فرياد غريبى مى‏كشد، هيچ كس حريم اطلسى‏ها را پاس نمى‏دارد و بر داغ لاله‏ها مرهم نمى‏گذارد. بيا كه بى‏تو قنوت شاخه‏ها، اجابتى جز غروب تلخ خزان ندارد.

بيا كه بى‏تو كدام دست مهر، سرشك غم از ديدگان يتيمان بر مى‏گيرد؟ و كجاست آغوش مهربانى كه دل‏هاى زخمى را به ضيافت ابريشمى بخواند.

بيا كه بى‏تو آسمان دلم اسير تيرگى هاست و هرگز ستاره اميد در برج اقبال، رحل خوش بختى نمى‏افكند.

اى آبِ آب، رودخانه‏ها عطش ديدار تو را دارند و در بستر انتظار به سوى درياى ظهور تو شتابان‏اند.

قامتى به استوارى كوه، دلى به بى‏كرانگى دريا، طراوتى به لطافت سبزينه‏ها، سينه‏اى به فراخى آسمان‏ها و صميميتى به گرمى خورشيد بايد تا تو را خواند و كاروان دل‏ها را به منزلگاه اميد كشاند. اين همه را كه اندكى بيش نيست، از دل شكسته‏ترين منتظران تاريخ دريغ مدار، كه ظهور تو اجابت دعاى ماست.

                  میلاد امام زمان(ع) بر همگان مبارکباد

            راه استجابت دعا  چرا برخی دعاها مستجاب نمی شود

                     برای دیدن متن به ادامه مطلب بروید         

                نظر مراجع و علما در مورد ماء الشعیرهایی که الکل دارند

                         برای دیدن متن به ادامه مطلب بروید              

چه می شد نازنين در فال من بودی که می خواهد ترا ؟ کاش مال من بودی
مرا کردی اسيرت فصل پيری، کاش به فصل کودکی همسال من بودی

                                                                       فاطیمایی به نام مریم

               براي ديدن متن به ادامه مطلب برويد      

در آغاز سال نو به تو پناه مي آوريم اي پروردگار.....

پرتوى از سيره و سيماى محمّد(صلى الله عليه وآله وسلم)

برای دیدن متن به ادامه مطلب بروید

                    آموخته های جدید در مورد سجده

                برای دیدن متن به ادامه مطلب بروید

                          فشار قبر و راه‌های رهايی از آن ...

                         برای دیدن متن به ادامه مطلب بروید

                                                                        چرا دعا می کنیم

                           برای دیدن متن به ادامه مطلب بروید       

« به راه محبوب... »

ابراهيم وحشت‏زده از خواب بيدار شد، مى‏دانست كه خواب پيامبران واقعيت دارد و از وسوسه‏هاى شيطانى دور است، اما با اين حال دو شب ديگر⁽¹⁾ همان خواب تكرار شد كه تاكيدى بر لزوم اين امر و فوريت آن بود.                

ابراهيم كه بارها از امتحانهای دشوار سرافراز بيرون آمده بود، اين بار نيز بايد دل به دريا بزند و سر بر فرمان حق بگذارد و فرزندى را كه يك عمر در انتظارش بوده و اكنون نوجوانى برومند شده است، با دست خود قربانی کند!⁽²⁾ ولى بايد قبل از هر چيز فرزند را آماده اين كار كند؛ لذا رو به سوى او كرد و گفت: "... فرزندم من در خواب ديدم كه بايد تو را ذبح كنم، بنگر نظر تو چيست؟!" ⁽³⁾

فرزندش كه نسخه‏اى از وجود پدر ايثارگر خود بود، با آغوش باز و از روى طيب خاطر از اين فرمان الهى استقبال كرد و با صراحت و قاطعيت گفت: "... پدرم هر دستورى به تو داده شده است، اجرا كن..."⁽⁴⁾

و از ناحيه من فكر تو راحت باشد كه " به خواست خدا، مرا از صابران خواهى يافت."⁽⁵⁾ ...

از يك سو پدر با صراحت مساله ذبح را با فرزند 13 ساله مطرح مى‏كند و از او نظرخواهى مى‏كند. براى او شخصيت مستقل و آزادى اراده قائل مى‏شود. ابراهیم هرگز نمى‏خواهد فرزندش را بفريبد و كوركورانه به اين ميدان بزرگ امتحان دعوتش كند، بلکه مى‏خواهد فرزندش نيز در اين پيكار بزرگ با نفس، شركت جويد و لذت تسليم و رضا را همچون پدر بچشد. از سوى ديگر فرزند هم مى‏خواهد پدر در عزم و تصميمش راسخ باشد. لذا نمى‏گويد مرا ذبح كن، بلكه مى‏گويد هر ماموريتى که دارى انجام ده، من تسليم امر و فرمان او هستم، و مخصوصا پدر را با خطاب "يا ابت!" (اى پدر!) مخاطب مى‏سازد، تا نشان دهد اين مساله از عواطف فرزندى و پدرى سر سوزنى نمى‏كاهد، اما فرمان خدا حاكم بر همه چيز است.

و به اين ترتيب هم پدر و هم پسر نخستين مرحله اين آزمايش بزرگ را با پيروزى كامل مى‏گذرانند.

اما امتحان ابراهيم يكى از بزرگترين امتحانات در طول تاريخ بود، امتحانى كه هدفش اين بود که قلب او را از مهر و عشق غير خدا تهى كند و عشق الهى را در سراسر قلب او پرتوافكن سازد. لذا طبق بعضى از روايات شيطان به دست و پا افتاد تا كارى كند كه ابراهيم از اين ميدان پيروزمند بيرون نيايد؛ گاه به سراغ مادرش "هاجر" آمد و به او گفت مى‏دانى ابراهيم چه در نظر دارد؟ مى‏خواهد فرزندش را امروز سر ببرد! هاجر گفت: برو؛ سخن محال مگو كه او مهربانتر از اين است كه فرزند خود را بكشد، اصولا مگر در دنيا انسانى پيدا مى‏شود كه فرزند خود را با دست خود ذبح كند؟

شيطان به وسوسه خود ادامه داد و گفت: او مدعى است خدا دستورش داده...

هاجر گفت: اگر خدا دستورش داده پس بايد اطاعت كند و جز رضا و تسليم راهى نيست!! گاهى به سراغ "فرزند" آمد و به وسوسه او مشغول شد؛ اما از آن هم نتيجه‏اى نگرفت، چون اسماعيل را يك پارچه تسليم و رضایت يافت.

سرانجام به سراغ" پدر" آمد و به او گفت ابراهيم! خوابى را كه ديدى خواب شيطانى است! اطاعت شيطان مكن! ابراهيم كه در پرتو نور ايمان و نبوت او را شناخت بر او فرياد زد: دور شو اى دشمن خدا. ⁽⁶⁾

سرانجام لحظه‏هاى حساسى فرا رسيد؛ فرمان الهى بايد اجرا مى‏شد... ابراهيم كه مقام تسليم فرزند را ديد، او را در آغوش كشيد و گونه‏هايش را بوسه داد و هر دو در اين لحظه به گريه افتادند؛ گريه‏اى كه بيانگر عواطف و مقدمه شوق لقاى خدا بود.

قرآن همين اندازه در عبارتى كوتاه و پر معنى مى‏گويد:" هنگامى كه هر دو تسليم و آماده شدند و ابراهيم جبين فرزند را بر خاك نهاد ..."⁽⁷⁾

به هر حال ابراهيم صورت فرزند را بر خاك نهاد و كارد را به حركت در آورد و با سرعت و قدرت بر گلوى فرزند گذارد؛ در حالى كه روحش در هيجان فرو رفته بود و تنها عشق خدا بود كه او را در مسيرش بى ترديد پيش مى‏برد. اما كارد برنده در گلوى لطيف فرزند كمترين اثرى نگذارد! ...

ابراهيم در حيرت فرو رفت؛ بار ديگر كارد را به حركت در آورد، ولى باز كارگر نيفتاد. آرى ابراهيم" خليل" مى‏گويد: ببر! اما خداوند" خليل" فرمان مى‏دهد: نبر! و كارد تنها گوش بر فرمان او دارد...

اينجا است كه قرآن با يك جمله كوتاه و پر معنى به همه انتظارها پايان داده، مى‏گويد:" در اين هنگام او را ندا داديم كه اى ابراهيم، آنچه را در خواب ماموريت يافتى انجام دادى، ما اينگونه نيكوكاران را جزا و پاداش مى‏دهيم"⁽⁸⁾

هم به آنها توفيق پيروزى در امتحان مى‏دهيم و هم نمى‏گذاريم فرزند دلبندشان از دست برود، آرى كسى كه سر تا پا تسليم فرمان ما است و نيكى را به حد اعلا رسانده جز اين پاداشى نخواهد داشت.

سپس مى‏افزايد:" اين مسلما امتحان مهم و آشكارى است."⁽⁹⁾

اینجاست که در بعضى از روايات آمده است هنگامى كه اين كار انجام گرفت، جبرئيل (از روى اعجاب) صدا زد:" اللَّه اكبر"،" اللَّه اكبر"! ...

و اسماعیل صدا زد:" لا اله الا اللَّه، و اللَّه اكبر! ..."

و ابراهیم نيز گفت:" اللَّه اكبر و للَّه الحمد".⁽¹⁰⁾ و اينها شبيه تكبيراتى است كه ما روز عيد قربان مى‏گوئيم.

اما براى اينكه برنامه ابراهيم ناتمام نماند و در پيشگاه خدا قربانى كرده باشد و آرزوى ابراهيم برآورده شود، خداوند قوچى بزرگ فرستاد تا به جاى فرزند قربانى كند و سنتى براى آيندگان در مراسم" حج" و سرزمين "منى" از خود بگذارد، چنان كه قرآن مى‏گويد:" ما ذبح عظيمى را فداى او كرديم."⁽¹¹⁾ ....

باید مطمئن باشیم که وسوسه‏هاى شيطان در ميدانهاى بزرگ امتحان نه از يك سو كه از جهات مختلف صورت مى‏گيرد، هر زمان به رنگى؛ ولی این ما هستیم که بايد همانند ابراهيم، شيطان را در همه چهره‏ها بشناسیم و از هر راهی که بخواهد وارد شود، راه را بر او ببندیم و سنگسارش كنیم...

(برگرفته از تفسیر نمونه، تألیف آیت الله مکارم شیرازی)

 خجسته عید بزرگ الهی

عید پاکبازی در راه محبوب و هنگامه اثبات عشق به معشوق

عید سعید قربان

را به تمامی مسلمین به خصوص شما دوست گرامی

تبریک و تهنیت می گوید.

            نگاهی به تاریخچه پرده خانه خدا

 

لطفا برای دیدن متن به ادامه مطلب بروید

       

 

مناسبت نامه

پاسخ:آنچه كه در اسلام حرام است اين است كه مسلمان خود را چه از نظر پوشش و چه از نظر آرايش شبيه كافران و به نشانه هاي غيرمسلمانان درآورد كه هركس او را با اين پوشش و آرايش ببيند وي را جزو آن ها بشمارد و چون در حال حاضر بستن كراوات و امثال آن در عرف جامعه ما شبيه شدن به فرهنگ غيراسلامي و به خصوص غرب مي باشد اين موضوع از مراجع استفتا شده و آنان اين گونه پاسخ داده اند.
حضرت آيت  الله خامنه اي:علي الاحوط از پوشيدن كراوات اجتناب شود.
حضرت آيت  الله سيستاني:استفاده از كراوات اگر مستلزم مفسده باشد حرام است.
حضرت آيت  الله وحيد خراساني:آنچه كه تشبه به كفار باشد جايز نيست.
حضرت آيت  الله مكارم شيرازي:بهتر است از كراوات استفاده نشود و اگر جنبه اشاعه فرهنگ كفار را داشته باشد اشكال دارد.
آيت  الله فاضل لنكراني (ره):بهتر آن است كه مسلمانان از مثل كراوات اجتناب كنند.
حضرت آيت  الله صافي گلپايگاني:سزاوار نيست مسلمين از كراوات استفاده كنند، بلكه احتياط ترك استفاده از آن است.
حضرت آيت  الله بهجت:جايز نيست.
مأخذ: (مسائل جديد از ديدگاه علماء و مراجع تقليد ج١ )

     مانیا پل اتصال شما است به حرم مطهر به صورت آنلاین از این طریق به حرم امام هشتم  وصل

     شوید بصورت ۲۴ ساعته با یک کلیک قسمت زرد رنگ نوشته زیر التماس دعا رضا

                                    امشب شب تولد منم است رضا

                  برای دیدن پخش زنده حرم مطهر کلیک کنید  روی نوشته

      برای دیدن پخش زنده حرم مطهر کلیک کنید روی نوشته کلیک زرد

               زندگاني امام رضا(ع)                

نام : علی

لقب : رضا، صابر، زكي، ولي، فاضل، وفي، صديق، رضي، سراج الله، نورالهدي، قرة عين المؤمنين، مكيدة الملحدين، كفوالملك، كافي الخلق، رب السرير، و رئاب التدبير

کنیه : ابوالحسن

نام پدر : موسی

نام مادر : نجمه تکتم

تاریخ ولادت : 11 ذی القعده سال 148 هجری

محل ولادت : مدینه منوره

مدت امامت : 20 سال

مدت عمر : 55 سال

تاریخ شهادت : آخر ماه صفر سال 203 هجری

علت شهادت : انگور زهر آلود

نام قاتل : مأمون ملعون

محل دفن : خراسان

تعداد فرزندان : 1 پسر و1 دختر

مشهورترين لقب

مشهورترين لقب آن حضرت «رضا» است و در سبب اين لقب گفته اند: «او از آن روي رضا خوانده شد كه در آسمان خوشايند و در زمين مورد خشنودي پيامبران خدا و امامان پس از او بود. همچنين گفته شده : از آن روي كه همگان، خواه مخالفان و خواه همراهان به او خشنود بودند. سر انجام، گفته شده است: از آن روي او رضا خوانده اند كه مأمون به او خشنود شد.»

زندگى و شخصيت امامان شيعه، دو جنبه ارزشى متمايز و با اين  حال مرتبط با هم دارد:

اول : شخصيت عملى و علمى و اخلاقى و اجتماعى آنان كه در طول زندگى ايشان، در منظر همگان شكل گرفته است و فهم و ادراك آن نياز به پيش زمينه‏  هاى اعتقادى و مذهبى خاص ندارد، بلكه هر بيننده فهيم و داراى شعور و انصاف مى‏تواند، ارزش ها و امتيازهاى آنان را دريابد و بشناسد.

دوم : شخصيت معنوى و الهى آنان كه ريشه در عنايت ويژه خداوند نسبت به ايشان دارد.  شناخت اين بعد از شخصيت اهل بيت نياز به معرفت هاى پيشين  دارد؛ يعنى نخست بايد به رسالت پيامبر(ص) ايمان داشت و براساس رهنمودهاى آن حضرت، ولايت عترت را پذيرفت و براى شناخت جايگاه عترت به  روايات و راويان معتبر اعتماد كرد و كوتاه سخن اين كه بينش هاى مذهبى مختلف، مى‏تواند مانع شناخت اين بعد از شخصيت اهل‏ بيت عليهم السلام باشد.

حيات اجتماعي امام رضا عليه السلام

دوران حيات امام هشتم اوج گيري گرايش مردم به اهل بيت و دوران گسترش پايگاههاي مردمي اين خاندان است.

چنان كه مي دانيم امام از پايگاه مردمي شايسته اي برخوردار بود و «در همان شهر كه مأمون با زور حكومت مي كرد او مورد قبول و مراد همه مردم بود و بر دلها حكم مي راند... نشانه ها و شواهد تاريخي ثابت مي كند كه (در اين دوران) پايگاه مردمي مكتب علي عليه السلام از جهت علمي و اجتماعي تا حدي بسيار رشد كرده و گسترش يافته بود. در آن مرحله بود كه امام عليه السلام مسئوليت رهبري را به عهده گرفت».

گرچه كه در دوران امامت امام رضا عليه السلام دو مرحله فعاليت در سالهاي خلافت هارون و سالهاي خلافت مامون را مي توان از يكديگر جدا كرد و براي هر يك از اين دو مرحله ويژگيهاي متمايز از ديگري يافت، اما اگر به ويژگي عمومي اين دوران بنگريم، خواهيم ديد «هنگامي كه نوبت به امام هشتم عليه السلام مي رسد... دوران، دوران گسترش و رواج و وضع خوب ائمه است و شيعه در همه جا گسترده اند و امكانات بسيار زياد است كه منتهي مي شود به مسئله ولايتعهدي. البته در دوران هارون، امام هشتم در نهايت تقيّه زندگي مي كردند. يعني كوشش و تلاش را داشتند، حركت را داشتند، تماس را داشتند، منتهي با پوشش كامل ... مثلاً دعبل خزاعي كه در باره امام هشتم در دوران ولايتعهدي آن طور حرف مي زند دفعتاً از زير سنگ بيرون نيامده. جامه اي كه دعبل خزاعي مي پرورد يا ابراهيم بن عباس را كه جزو مداحان علي بن موسي الرضاست، يا ديگران و ديگران اين جامعه بايستي در فرهنگ ارادت به خاندان پيغمبر سابقه اي نداشته باشد. آنچه در دوران علي بن موسي الرضا عليه السلام يعني ولايتعهدي پيش آمد نشان دهنده اين است وضع علاقه مردم و جوشش محبّتهاي آنان نسبت به اهل بيت در دوران امام رضا عليه السلام خيلي بالا بوده است. به هر حال همه اينها موجب شد كه علي بن موسي الرضا عليه السلام بتوانند كار وسيعي بكنند كه اوج آن به مساله ولايتعهدي منتهي شد».

حقيقت آن است كه در اين دوران، بدي اوضاع ميان امين و مأمون به امام كمك كرد تا بار سنگين رسالت خويش را بر دوش كشد، بر تلاشهاي خود بيفزايد، و فعاليتهاي خود را دوچندان كند، چه در اين زمان زمينه آن فراهم گشت كه شيعيان با او تماس گيرند و از رهنمودهاي او بهره جويند، و همين امر در كنار برخوردار بودن امام از ويژگيهاي منحصر به فرد و رفتار آرماني كه در پيش گرفته بود سرانجام به تحكيم پايگاه و گسترش نفوذ امام در سرزمينهاي مختلف حكومت اسلامي انجاميد. او خود يك بار زماني كه درباره ولايتعهدي سخن مي گويد، به مامون چنين اظهار مي دارد: «اين مساله كه بدان وارد شده ام هيچ چيز بر آن نعمتي كه داشته ام نيفزوده است. من پيش از اين در مدينه بودم و از همان جا نامه ها و فرمانهايم در شرق و غرب اجرا مي شد و گاه نيز بر الاغ خود مي نشستم و از كوچه هاي مدينه مي گذشتم، در حالي كه در اين شهر عزيزتر از من كسي نبود». در اين جا بسنده است سخن ابن مونس - دشمن امام - را بياوريم كه به مأمون مي گويد: اي امير مؤمنان، اين كه اكنون در كنار توست بتي است كه به جاي خدا پرستش مي شود.

در چن